در میان 1500 گونه زنجره‌ای که روی زمین زندگی می‌کنند، magicicada که ساکن آمریکای شمالی است، زندگی چرخه زندگی شگفت‌انگیزی دارد. این زنجره هر 17 سال یک بار و با رسیدن دما به 64 درجه فارنهایت از خاک بیرون خواهد آمد.
زنجره‌ها پس از 17 سال از زیر خاک بیرون می‌آیند، نسل تازه‌ای را به وجود می‌آورند، می‌میرند و پس از 17 سال دیگر فرزندان آنها با صدایی که به 90 دسی‌بل می‌رسد و با قطارهای شهری برابر است، به نیویورک باز می‌گردند. آخرین باری که این زنجره‌ها در نیمکره شمالی دیده شده‌اند، سال 1996/1375 بوده است.

بیش از 1500 گونه زنجره‌ در جهان وجود دارد. در میان این گونه‌ها اعضای جنس Magicicada که ساکن آمریکای شمالی است، به دلیل چرخه زندگی 17 ساله‌اش که اغلب زیر خاک و به شکل لارو سپری می‌شود، شناخته‌شده است. حشره نابالغ از ریشه گیاهان تغذیه می‌کند تا زمان بیرون آمدن از خاک فرا برسد.
کریگ گیبز که حشره‌شناس است، می‌گوید: «هر جا که درختان قدیمی بی‌هیچ تغییری طی 17 سال گذشته، وجود داشته باشند، می‌توانید این زنجره‌ها را ببینید. تا چند هفته دیگر میلیون‌ها زنجره از پناهگاه‌های زیرزمینی خود بیرون می‌آیند، نسل تازه‌ای را به وجود می‌آورند و می‌میرند. تمام این اتفاقات طی بیست و چند روز می‌افتد و دیگر تا 17 سال بعد از این زنجره‌ها خبری نیست».
جالب است که بدانید تا دما به عدد جادویی 64 درجه فارنهایت (17.8 درجه سانتیگراد) نرسد، زنجره‌ها ظاهر نخواهند شد. آخرین‌بار آنها در 21 مه 1996/اول خردادماه 1375 و با گرم شدن هوا از خاک بیرون آمده‌اند.

گیبز می‌گوید: «امسال هم تا دما بالاتر از این نرود، زنجره‌ها از پناهگاه خود بیرون نخواهند آمد. با رسیدن دما به 64 درجه فارنهایت خاک را کنار می‌زنند، برای جفت‌گیری آماده می‌شوند و زیر پوست درختان تخم‌ریزی می‌کنند. لاروها پس از خارج شدن از تخم خود را به خاک می‌رسانند تا چرخه حیات تازه را آغاز کنند. فکر می‌کنم این زنجره‌ها از معدود حشراتی هستند که می‌توانند توجه ریاضی‌دانان را به خود جلب کنند. آنها چرخه حیات شگفت‌انگیزی دارند که در نیمکره شمالی 17 سال و در نیمکره جنوبی 13 سال طول می‌کشد. به زودی زنگ ساعت بیولوژیک آنها در نیمکره شمالی به صدا درخواهد آمد. در این زمان اصلا لازم نیست دنبال آنها بگردید، صدای گوش‌خراش 90 دسی‌بلی زنجره‌ها به سادگی همه‌جا شنیده می‌شود».

*rhododendron

این گل که دارای گلبرگ‌های بسیار بزرگ است از دروان باستان به خاطر سمی بودنش معروف است و بسیاری از مورخان دلایل دیوانه شدن سربازان یونانی را خوردن عسلی می‌دانند که از این گل گرفته شده است؛ این گل باعث می‌شود تا بدن افراد بی‌حس شود و همچنین دچار شک‌های عصبی و تشنج می‌شوند.

پروانه‌های بال شیشه‌ای یکی از عجیب‌ترین گونه‌های پروانه هستند که بال‌های بی‌رنگ آن‌ها زیبایی خاصی به این حشره می‌دهد.

این‌ نوع پروانه که فاصله بین دو بال آن تا ۶ سانتیمتر می رسد در زبان اسپانیایی به «اسپخیتوس» به معنای آینه‌های کوچک معروف است. بال شیشه ای از آن‌ دسته پروانه‌هایی است که مهاجرت می‌کند و در فصل مهاجرت پرواز دسته جمعی آن‌ها منظره زیبایی خلق می‌کند.

این موجود شبیه یک چلچراغ زیبا به نظر می رسد اما برای برخورد با تمام اعضای خانواده های سخت پوستان باید مراقب بود. این به اصطلاح " چنگ اسفنجی" پیش از آنکه طعمه متوجه شود آن را به دام انداخته و حتی هضم می کند. 

این موجود بسیار عجیب تا پیش از سال 2000 در مقابل چشم انسان ظاهر نشده بود، اما یک گروه از موسسه تحقیقات اکواریوم بی مونتری با انجام تحقیقات زیر آبهای عمیق در عمقی معادل 3.5 کیلومتر در سواحل کالیفرنیا آن را مشاهده کردند.


آنها اخیرا دو موجود از این گونه را با خود با ساحل آوردند و آن را از نظر علمی " Chondrocladia lyra " نامگذاری کرده و ده ها ویدئو و تحلیل درباره آن در شماره اکتبر مجله زیست شناسی بی مهرگان منتشر کردند.

این موجود یکی از زیباترین حشرات در جهان است که با تغییر رنگ بدن ، خود را استتار می کند.

این حشره با جمع کردن چهاردست و پا، خود را شبیه گل و گیاهی که بر روی آن نشسته است ، در می آورد و بیشتر در کشورهای مالزی و اندونزی دیده می شود.

یک حشره‌شناس آمریکایی از شناسایی حشره غول پیکری خبر داد که وزن آن سه برابر وزن معمول یک موش‌ و غذای مورد علاقه آن هویج است.

این جانور عجیب سنگین‌ترین حشره‌ای است که تاکنون در جهان شناسایی شده است.

مارک موفیت، حشره‌شناس دانشگاه کلورادو که این حشره را پیدا کرده می‌گوید: دو روز متوالی این حشره غول‌پیکر را در یک جزیره دوردست در نیوزلند تعقیب کردم تا توانستم آن را در حالی که هویج می‌خورد در دست‌های خود نگه دارم.

به گزارش روزنامه تلگراف، موفیت می‌گوید: از نظر وزنی این حشره سنگین‌ترین گونه‌ای است که تاکنون در طبیعت شناسایی شده است و وزن آن حدود سه برابر وزن یک موش معمولی است. این حشره عجیب شبیه به جیرجیرک بوده و بال‌های آن حدود ۱۷ سانتیمتر است. حشره غول‌پیکر فقط در جزیره دورافتاده لیتل باریر در نیوزلند مشاهده شده است. 

بر روی یک درخت که در قاره آمریکا جنوبی رشد می‌کند، تابلوی هشدار دهنده نصب می‌کنند؛ چرا که اگر میوه این درخت به هر انسان برخورد کند، ممکن است به مرگ وی منجر شود.

یک درخت عجیب و خطرناک و در عین حال مفید "درخت توپی" نام دارد و در قاره آمریکای جنوبی در منطقه دریای کارئیب رشد می‌کند.

وجه تسمیه درخت توپی آن است که صدای این میوه کروی شکل هنگام افتادن و برخورد با زمین همانند صدای مواد منفجره و یا گلوله‌ای است که از سلاح توپ خارج می‌شود و به همین دلیل روی این درخت تابلوی هشدار دهنده نصب می‌کنند چراکه اگر این میوه به هر انسان برخورد کند، ممکن است به مرگ وی منجر شود.

به گزارش افکار نیوز،نکته جالت‌تر آنکه این میوه دارای خواص دارویی است و از آن به عنوان آنتی‌بیوتیک برای التیام زخم، کاهش درد دندان، سرماخوردگی و درد معده استفاده می‌شود.

این درخت همچنین در معابد بودایی در سریلانکا نیز رشد می‌کند به همین دلیل شکوفه‌های آن برای بودایی‌ها مقدس است؛ قطر این میوه کروی شکل بین ۱۵ تا ۲۴ سانتی‌متر است.

تقریباً 80 درصد ادراک ما از محیط، بستگی به حس بینایی دارد، اما به تازگی یک تحقیق، سؤالی چالش‌برانگیز را در این مورد به وجود آورده است: «نقش مغز در بینایی مهمتر است یا نقش چشم؟»

یافته‌های اخیر نشان می‌دهد احتمالاً مغز یک نوع حشره میوه‌خوار نقش مؤثرتری در سیستم بینایی این حشره نسبت به چشم او ایفا می‌کند؛ بنا بر آخرین مطالعات انجام شده روی این حشره، توانایی مغز در ایجاد تصاویر واحد و پیچیده از اطلاعات نوری دریافت شده بسیار مهمتر از تأثیر اندام بینایی یا چشم است.

محققان دانشگاه ویرجینیا به این نتیجه رسیده‌اند که مغز لاروهای این نوع حشرات میوه‌خوار با کمک چشم‌های خیلی ابتدایی آنها که تنها 24 گیرنده نوری دارند، تصاویر واضحی از دنیای پیرامونی در اختیار آنها قرار می‌دهد.

لازم به یادآوری است که چشم انسان بیشتر از 125 میلیون گیرنده نوری دارد؛ نور کافی یا همان ورودی لازم امکان تبدیل داده‌ها به تصویر را برای مغز نسبتاً بزرگ این حشرات فراهم می‌کند.

بری کوندرون، نوروبیولوژیست از دانشگاه ویرجینیا معتقد است این یافته‌ها تصور انسان از دیدن را دگرگون خواهد کرد؛ نتایج تحقیقات حاکی از آن است که در فرآیند دیدن، داده‌های ورودی به اندازه تجزیه و تحلیل مغز اهمیت ندارند؛ در این مورد به خصوص، مغز لارو این حشره این قابلیت را دارد که حداقل داده‌های ورودی بصری را تجزیه و تحلیل کند.

آغاز تحقیقات، جمعی از دانشجویان پروفسور کوندرون در حین انجام یک آزمایش کاملاً متفاوت روی سیستم عصبی این حشرات، متوجه رفتار شگفت‌انگیز آنها شدند؛ آنها سپس یکسری آزمایشات تجربی را برای تخمین میزان بینایی لاروهای حشرات میوه‌خوار انجام دادند.

آزمایشات نشان داد زمانی که یک لارو را ته ظرف مخصوص آزمایشگاهی مهار می‌کنند؛ سایر لاروها به سمت آن کشیده می‌شوند و به او در آزادی از شرایطی که در آن اسیر شده، کمک می‌کنند.

شواهد حاکی از آن است که ظاهراً سایر لاروها متوجه تقلای لارو زندانی می‌شوند و همین امر است که آنها را به سمت آن لارو جلب می‌کند؛ محققان تلاش کردند با انجام آزمایشات بیشتر متوجه شوند چگونه این لاروها چنین تحرکی را از طرف لارو به دام افتاده درک می‌کنند؛ آنها با کمال شگفتی متوجه شدند این لاروهای نسبتاً نابینا قادر به رویت جنب‌وجوش‌های لارو اسیر شده هستند.

لاروها با تکان سرهایشان به این سو و آن سو در واقع به نوعی حرکات اطرافشان را اسکن می‌کنند و همین کار در تشخیص شرایط اطراف به آنها کمک می‌کند؛ دانشمندان پس از انجام آزمایشات گوناگون به این جمع‌بندی رسیدند؛ رفتار لاروها حاکی از آن است که آنها بیشتر از آنکه بشنوند یا ارتعاشات را احساس کنند یا حتی بو بکشند، می‌بینند؛ این نتیجه به دلیل قدرت دید کم و محدود لاروهای حشرات میوه‌خوار بسیار شگفت‌انگیز بود.

نکته: در فرآیند دیدن، داده‌های ورودی چشم به اندازه تجزیه و تحلیل مغز اهمیت ندارند؛ در این مورد به خصوص ظاهراً مغز لارو حشره میوه‌خوار این قابلیت را دارد که حداقل داده‌های ورودی بصری را تجزیه و تحلیل کند.

مرغابی شمالی (113 کیلومتر در ساعت)

این پرنده بزرگترین مرغابی ای است که در اروپا و شمال آمریکا پیدا می شود. این پرنده در نواحی شمالی اروپا ، آمریکای شمالی و شرق سیبری و بیشتر در نواحی ساحلی پیدا می شود. این پرنده ها بسیار اجتماعی هستند و در نزدیک ساحل زندگی می کنند.

قارچ های شب تاب

این قارچ ها در برزیل یافت می شوند و نور بسیار بالایی نیز دارند که باعث می شود تا در شب ها مشخص باشند. از بین تمام 500 نوع قارچی که تا به حال کشف شده است تنها 32 گونه از آن ها به این صورت بوده است و می توانند از خوشان نور تولید کنند.

بزرگ‌ترین غار جهان «هانگ سون» نام دارد و چنان بزرگ است که درون خود یک جنگل بزرگ و یک رود را در برگرفته است.
از جمله شگفتی‌های این غار رطوبت بسیار بالای آن است و همین موجب شده تا این رطوبت به شکل ابرهای آسمان در سقف غار قابل رویت باشد.
طول این غار ۴ کیلومتر و عرض آن حدود ۱۰۰ متر و ارتفاع آن به ۲۴۰ متر می‌رسد و از مجموعه غارهای کوچک به هم پیوسته‌ای تشکیل شده است که تعداد آنها به ۱۵۰ غار می‌رسد که البته تاکنون کشف شده است و غارهای بسیاری هستند که تاکنون کشف نشده‌اند.
این غار شگفت‌انگیز در منطقه‌ای به نام «وونگ نها که بانگ» در شمال ویتنام و در ۵۰۰ کیلومتری شهر هانوی، پایتخت این کشور کشف شده است.

 این پستاندار نزدیکترین نوع میمون زنده به نمونه‌های اولیه می‌باشد که حدود 86 میلیون سال پیش در دوره زمین شناسی کرتاسه از گروه میمون‌ها منشعب شده‌اند.

این گونه از میمون‌های پوزه دار پرنده گلایدرهای خوبی هستند. پرده‌ای از پوست بدن آنها را تبدیل به یک چتر نجات مسطح کرده است و باعث می‌شود که بتوانند از یک سر شاخه به سر شاخه دیگر با فاصله 150 متر هم بپرند.

گیاه Rafflesia Arnoldii

بزرگترین گل مربوط به گیاه عجیبی است که زرآوند یا زنبق بدبو نام دارد. این گیاه در جنگلهای آسیا رشد می کند. گلهای این گیاه نارنجی و قهوه ای هستند و لکه های سفیدی دارند. اندازه این گل 35 اینچ حدود 90 سانتیمتر) است. رافليسيا یک گیاه انگلی میباشد. گیاه در واقع همین گل بزرگ است و برگ ، ساقه و یا ریشه ای در آن دیده نمی شود. این گل خود را به گیاه میزبان می چسباند و بدین طریق آب و مواد غذایی مورد نیاز خود را بدست می آورد. در زمان شکوفه دادن بوی بد و زننده ای از آن ساتع می شود (شبیه بوی گوشت فاسد) که این بو باعث جلب کردن حشرات و در نتیجه گرده افشانی گیاه می شود.

سوسن چلچراغ نخستین بار در سال ۱۳۵۴ توسط گیاه شناسی فرانسوی به نام «لدر بوری» شناخته شد و پس از معرفی این گل به دولت ایران در همان زمان از سوی شورای عالی محیط زیست در زمره آثار زیست محیطی ملی کشور به ثبت رسید و طی این سالها رویشگاه سوسن چلچراغ در روستای داماش به مساحت ۴ هکتار تحت حفاظت قرار گرفته است. و بعد از شناخت نامش در موزه تاریخ طبیعی ایران در فرانسه به صورت «لیلیوم لیدربور» به ثبت و ضبط رسید و بعد از آن روستای داماش، كانون توجه ملی و جهانی شد به طوریكه هر ساله بسیاری از علاقه مندان و متخصصان و گیاه شناسان از سراسر دنیا برای دیدن این گل به ایران سفر می كنند.

سوسن چلچراغ گیاهی است با بلندای نیم تا یك و نیم متر، با گل های سفید واژگون، گلبرگ هایی برگشته، دانه هایی برجسته و پرچم هایی بلند.بعضی ها می گویند كه رنگ مهتابی و شكل واژگون آن كه شباهتی به چلچراغ دارد، باعث شده كه چنین نامی بر آن نهاده شود.اما مردم محلی بر این باورند كه سوسن چلچراغ در شب نور افشانی می كند و به همین دلیل چلچراغ نامیده شده. اما اصل قضیه - برطبق گفته گیاه شناسان- این است كه به واسطه مواد فلئورسانس در پرچم سوسن چلچراغ، این گل قابلیت بازتابش نور را دارد.این گیاه كه نوع ایرانی آن زیبایی و شهرت بسیار دارد، از اواسط خرداد گل می دهد و گل های آن تا نیمه تیر ماه پایدار می ماند. بنابراین بهترین زمان برای دیدن سوسن چلچراغ معمولا هفته آخر خرداد و هفته اول تیر ماه است كه البته بسته به شرایط آب و هوایی ممكن است طول این مدت كمی كوتاه و بلند شود.متأسفانه امروزه نسل این گل از آن جهت كه بسیار آسیب پذیر و حساس است، ونیز بخاطر عوامل مختلف در حال انقراض است و متأسفانه به گفته كاشف آن لدر بوری: «این گل از تكثیر می گریزد.» از این رو تا كنون تلاش همه كسانی كه خواسته اند آن را در مكان های دیگر پرورش دهند، بی ثمر مانده. به همین علت امروزه ازنژاد آن به طور كامل محافظت می شود.گل ملی سوسن چلچراغ، تنها گلی است که در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

سوسن چلچراغ هنوز هم به طور کامل توسط سازمان حفاظت محیط زیست گیلان نگهداری می شود و با توجه به نادر بودن این گل ملی و ثبت شده در فهرست میراث طبیعی، سازمان محیط زیست اطراف این زمین را حصار کشی کرده و از آنجا که این منطقه جزء مناطق چهارگانه سازمان حفاظت محیط زیست کشور است هرگونه بهره برداری از آن تنها با مجوز رسمی از دفتر وزارت و بازرسی سازمان محیط زیست کشور ممکن خواهد بود.

پروانه « آتاكوس اطلس (Attacus atlas)» با طول بال 25 سانتيمتري در قلب هيمالياي شرقي توسط «ساندش كادور» به تصوير كشيده است.

دلیل انتخاب نام اطلس برای این حشره طرح هاي رنگارنگی است که بر روی بالهای آنها دیده می شود و یادآور نقشه های رنگارنگ جغرافیایی است.

طول عمر این بیدها حداکثر دو هفته است، این حشرات که پرنده هایی ناپایدار هستند برای پرواز به مناطق دوردست نمی روند و تنها هدف آنها در طول زندگی شان به عنوان یک پروانه بید، تولید مثل است.

بیدهای اطلس در جنگلهای گرمسیری و نيمه گرمسيري جنوب شرق آسیا یافت شده و در مجمع الجزایر "مالایا" به وفور دیده می شوند.

کرم این پروانه برای داشتن بالهایی به این وسعت، باید برای بیش از شش هفته به صورت ثابت به خوردن ادامه دهد.

اين پروانه ها پس از بلوغ تنها به مدت دوهفته زندگي مي كنند.

محققان بر این باورند الگوی ترسناک روی بالهای این حشره برای ایجاد هراس در دل شکارچیانی است که فکر شکار بیدها را در سر می پرورانند.

رنگهای به کار گرفته شده در بالهای این پروانه های بزرگ به صورت زیرکانه ای مشابه رنگ بدن جانداران سمی در طبیعت است.

ظاهر این حشره به اندازه ای جالب توجه است که چینی ها این حشره را "بید کله ماری" می نامند زیرا سر بالهای این بید به سر خزنده ها شباهت دارد.